تا پای جان برای ایران!

انتخاب شعار برای تیم های ملی خصوصا فوتبال در رقابت های جهانی به یک رسم تبدیل شده است. هر سال در اغاز رقابت های جام جهانی کشورها از لباس، اتوبوس، سرود اختصاصی و شعارهای اختصاص یافته برای تیم های خود رونمایی می کنند. این شعارها معمولا بیانگر روحیات اختصاصی آن کشور، ویژگی های فرهنگی اجتماعی و … هست. طبیعی است که ایران نیز از این فرصت می تواند برای نشان دادن فرصت های فرهنگی و اجتماعی استفاده نماید. بمانند درج نشان “یوز ایرانی” که برای جلب مشارکت جهانی و هشدار زیست محیطی برای حفاظت از نسل یوزپلنگ ایرانی که متاسفانه در حال انقراض است. در مسابقات جام جهانی ۲۰۲۳ و جام‌ملت های آسیا ۲۰۲۳ تیم ملی کشورمان با انتخاب شعار “تا پای جان برای ایران” خود را معرفی نمود. شعاری که البته به نظر می رسد با استقبال عموم هم مواجه نشد. بیلبردهای سطح شهر، رسانه ها و درج روی لباس اهدایی به هواداران نیز نتوانست این شعار را عامه پسند نماید. در انتخاب شعار عانه پسند بودن، بیاتگر بودن روحیات و روایت شعار را در کنار سادگی و گویش اسان باید رعایت شود. شعار تا پای جان برای ایران در ورای زیبایی و حماسی بودن آن نمی توانست برای محیط ورزشی و روایت های حاکم بر ورزش انتخابی مناسب باشد. روح ورزش روح صلح طلبی و دوستی، رقابت برای پیروزی و روایتی از ویژگی های فرهنگی و اجتماعی کشورهاست. تا پای جان برای ایران حامل کلمه کلیدی “جان” هست. جایی که “حیات” و “ممات” را مرز بندی می کند. ورزش را با مرگ و نیستی و مبارزه تا پای جان کاری نیست. در رقابت های ورزشی نه قرار است جانی بخشیده شود و نه جانی ستانده شود، قرار است پیامی منتقل شود و روحیه بخشی به جامعه منتقل شود. انتخاب این شعار قطعا کار یک گروه ورزشی نبست بلکه غلبه ایدئولوژیکی بر آن حاکم بوده است. حتی می توان به این نتیجه رسید که در انتخاب این شعار از نسل جوان هم نظرخواهی نشده است. دقیقا به همین دلیل است که این شعار استقبالی از سوی جوانان را در پی نداشت. ایران با ساختار فرهنگی و اجتماعی، ویژگی های اقلیمی و تنوع قومیتی می تواند پیام های صلح آمیز و فرهنگی را منتقل کند. این فرصت از دست رفت و امیدواریم که در فرصت های بعدی کارگروه های اینچنینی با ترکیبی موازن از ورزشی ها، جوانان تشکیل شود و روح ورزش و ملتی که در آرزوی صلح و دوستی است را پیام اور باشد.

یعقوب سالکی نیا

صاحب امتیاز و مدیر مسئول